** This thread discusses the content article: Χάνονται τα γαϊδούρια μας **

Το Υπουργείο Γεωργίας δεν διαθέτει οποιοδήποτε σχέδιο επιδότησης για τη διατήρηση των φημισμένων κυπριακών γαϊδουριών. Αυτό αναφέρεται σε απαντητική επιστολή του Υπουργείου προς τον βουλευτή της ΕΔΕΚ Φειδία Σαρίκα, ο οποίος μέσω της κοινοβουλευτικής διαδικασίας είχε ρωτήσει κατά πόσο το κράτος έχει τη δυνατότητα να στηρίξει οικονομικά τους κατοίκους της κοινότητας Κοιλίνειας, στην Πάφο, που είναι κάτοχοι γαϊδουριών.



Στην απάντησή του, ημερομηνίας 20 Νοεμβρίου, το Υπουργείο αναφέρει ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε σχέδιο επιδότησης των κατόχων γαϊδουριών. Σημειώνεται επίσης ότι, στο Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης 2007-2013, συμπεριλαμβάνεται μέτρο, το οποίο προνοεί την καταβολή οικονομικής ενίσχυσης με στόχο την προστασία παραδοσιακών φυλών ζωών τα οποία κινδυνεύουν με εξαφάνιση, στα οποία περιλαμβάνονται τα ντόπια βοοειδή και τα παχύουρα πρόβατα, όχι όμως τα γαϊδούρια.


Ανάλογο αίτημα είχαν υποβάλει παλαιότερα και κάτοικοι της Κοίλης, οι οποίοι διατηρούν ακόμη στην κατοχή τους συμπαθέστατα τετράποδα.


Περίπου χίλια!
Τα κυπριακά γαϊδούρια θεωρούνται μοναδικής ράτσας και εκτιμάται ευρέως ότι θα έπρεπε να θεωρούνται είδος προς εξαφάνιση και να προστατεύονται. Μάλιστα, το 2008 είχε ανακοινωθεί ότι η ΕΕ είχε συμπεριλάβει το κυπριακό γαϊδούρι στα προστατευόμενα είδη. Σύμφωνα με στοιχεία τα οποία είχε συγκεντρώσει ο σύνδεσμος Φίλοι του Κυπριακού Γαϊδουριού, πριν το 1965 τα συμπαθή τετράποδα, που εξυπηρέτησαν τους πατεράδες και τους παππούδες μας, αριθμούσαν 50.000, όμως αργότερα μειώθηκαν σε 30 χιλιάδες και έφθασαν λίγο μετά το 1990 τις 10.000. Τα τελευταία χρόνια εκτιμάται ότι τα κυπριακά γαϊδούρια, που φημίζονταν για την αντοχή τους, δεν ξεπερνούν τα 1.000.


Το 1994 ένα ζεύγος Βρετανών είχε δημιουργήσει στο Βουνί καταφύγιο το οποίο φιλοξενούσε περίπου 120 γαϊδούρια από όλη την Κύπρο, τα περισσότερα από τα οποία είτε τα εγκατέλειπαν οι ιδιοκτήτες τους είτε λόγω θανάτου των ηλικιωμένων κατόχων τους μεταφέρονταν εκεί για προστασία και φροντίδα. Σήμερα ελάχιστοι κάτοικοι ορισμένων ορεινών κοινοτήτων χρησιμοποιούν ακόμη για τις δουλειές ή τις μεταφορές τους τα γαϊδούρια και ο αριθμός τους συνεχίζει να μειώνεται επικίνδυνα.