** Αυτό το θέμα ασχολείται με το άρθρο: Ο Γολγοθάς των διαζευγμένων **

Περισσότερο σκληρή από τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου, αποδεικνύεται για τις περισσότερες γυναίκες, εκείνη του παγκόσμιου καθορισμού της "Γιορτής" της. Ίσως γιατί ειρωνικά, επιδερμικά και κατ' ευφημισμόν προβάλλονται μόνο κατά τη συγκεκριμένη ημέρα οι κατακτήσεις της εργαζόμενης γυναίκας, αναδεικνύονται οι συμβολισμοί και σκιαγραφούνται αισιόδοξα οι διαφαινόμενες προοπτικές. Ανακεφαλαιώνονται ακόμη τα περί απελευθέρωσης της γυναίκας από τα κοινωνικά πλέγματα και το στιγματισμό της. Κι ευκαιρίας δοθείσης...





Ηρωοποιείται η γυναίκα, η μάνα, η σύζυγος, η σύντροφος. Στις 8 του Μάρτη τη ραίνουν με λουλούδια, ακόμη κι οι ολόχρονοι βασανιστές της!
Οι γυναίκες που σας παρουσιάζουμε σήμερα, για χρόνια τώρα δεν γιορτάζουν. Δεν σνομπάρουν τη γιορτή τους, ούτε αρνούνται τα θετικά που κουβαλά ή προδιαθέτει μια καθορισμένη επέτειος. Απλά δεν μπορούν.
Γιορτάζουν μόνο, όταν διαμαρτυρηθούν. Όταν πάρουν μηνύματα κι ελπίδες πως θα ξεφορτωθούν από τα βάσανα που τους κρέμασαν "βαρίδια" κι "αλυσίδες" οι πρώην τους, για την υπόλοιπη ζωή τους. Τα θεωρούμενα πιο αγαπημένα τους πρόσωπα. Τρεις βασανισμένες Κύπριες γυναίκες, καταθέτουν τις συγκλονιστικές μαρτυρίες τους, απ' το ανοιχτό βιβλίο της ζωής τους.



Πέντε χιλιάδες διαζευγμένες διαμαρτύρονται


"Ο δικός μου αγώνας, δεν είναι ατομικός", μας ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή, η κάθε μια από τις διαζευγμένες γυναίκες που προσεγγίσαμε. "Είμαστε πολλές γυναίκες με το ίδιο πρόβλημα και αιτούμαστε να δοθεί από την Πολιτεία μια λύση. Να μην μας θυμούνται όλοι μόνο όταν είναι να ζητήσουν την ψήφο μας. Είναι κοινωνικό πρόβλημα, αυτό που βιώνουμε με τα επακόλουθα χρέη που μας άφησαν οι πρώην μας. Οι νομοθέτες οφείλουν να διορθώσουν παραλείψεις, ασάφειες ή λάθη στη νομοθεσία.
Ο Σύνδεσμος Διαζευγμένων Γυναικών έχει εξασφαλίσει υποσχέσεις και ακροάσεις αρμοδίων που αρχικά δείχνουν ενδιαφέρον. Μετά όμως "σηκώνουν τα χέρια ψηλά", αδύναμοι να επέμβουν.


Η κραυγή της Σοφίας
"... Από τα βάθη της ψυχής μου λεω κάτι που είναι κανόνας για μένα. Όταν κάποιος αποφάσισε να κάνει παιδιά αυτό είναι πολύ μεγάλη υπόθεση και πρέπει να κάνει θυσίες να παλέψει και να μείνει μαζί τους, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, στην χαρά τους αλλά και στη λύπη τους, στην επιτυχία αλλά και στην αποτυχία τους. Να είναι δίπλα τους να ακούει την ανάσα τους, φτάνει τα παιδιά να είναι ευτυχισμένα, φτάνει τα παιδιά να έχουν ένα υγιή ψυχικό κόσμο. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά μας είναι η καλύτερη μας επένδυση. Καλός πατέρας δεν είναι αυτός που δίνει τάχα χρήματα στα παιδιά ενώ παρέχει πατρική αγάπη και προστασία σε άλλα παιδιά... ενώ τα δικά του τα παράτησε στην πιο κρίσιμη τους ηλικία, την εφηβεία. Σκεφτείτε πόσες οικογένειες, δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν και πόσο λαχταρούν ένα παιδί και σκεφτείτε πόσο απάνθρωποι, (αν και είναι μικρή η λέξη που μπορώ να πω), είναι αυτοί που έχουν παιδιά και τα παρατούν χωρίς να ενδιαφέρονται πως σκοτώνουν τον ψυχικό τους κόσμο και τα επηρεάζουν σε όλη τους την ζωή. Φτάνει αυτοί να ικανοποιήσουν τις δικές τους επιθυμίες και ορέξεις...."

Σοφία
"Θα πυρποληθώ αν μας ξεσπιτώσουν"
Η Δοξούλα μέσα στην απελπισία της, είδε μιαν αναλαμπή φωτός. "Δεν μπορούν να μας πάρουν το σπίτι", μου είπε και μου έδειξε τη σχετική παράγραφο μιας πρόσφατης νομοθεσίας. Μετά, ξεδίπλωσε την τραγική της ιστορία, που την οδηγεί μέχρι σήμερα σε τραγικά αδιέξοδα.
Το σπίτι βαρύνεται με δύο υποθήκες σε τράπεζες, για χρέη που δημιούργησε ο πρώτος μου σύζυγος, προκειμένου να εξοπλιστεί με διάφορα μηχανήματα και οχήματα για την επιχείρησή του. Ο ίδιος με εγκατέλειψε προ πολλών ετών, αφού στο μεταξύ τον είχαν κηρύξει, ή κατάφερε να "πετύχει" την πτώχευσή του. Το λεω αυτό γιατί τώρα ζει πλουσιοπάροχα στα περιθώρια του Νόμου, συνεχίζοντας τις επιχειρήσεις του. Αφού βέβαια, με άφησε με ένα παιδί για το οποίο ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε, με χρέη δικά του τα οποία στο τέλος τα φόρτωσε στο σπίτι, που με χίλιες δυσκολίες μού έκτισαν οι μεροκαματιάρηδες γονείς μου.
Πρόκειται για τη μοναδική περιουσία που έχω, ένα φτωχικό σπίτι στον Κάψαλο Λεμεσού, κτισμένο σε μισό οικόπεδο. Στα βοηθητικά δωμάτια διαμένουν οι γονείς μου που μου το έκτισαν με τα τίμια μεροκάματά τους ως εργάτες, θεοφοβούμενοι και απλοί άνθρωποι. Ο πατέρας μου υπήρξε ένας τίμιος εργάτης και αγωνιστής στον απελευθερωτικό αγώνα από τον οποίο, για την προσφορά του, δεν πήρε καμιά θέση και κανένα αντάλλαγμα.
Όλα τα χρέη δημιουργήθηκαν κατά κύριο λόγο, είτε με πλήρη άγνοια μου είτε με εκμετάλλευση σοβαρών προβλημάτων υγείας, ψυχικής και σωματικής που αντιμετώπιζα την περίοδο εκείνη, της αφέλειας και της αθωότητάς μου. Και διαιωνίζεται η οικτρή οικονομική μου κατάσταση ως τώρα, με κάλυψη και ανοχή κάποιων αξιωματούχων τραπεζικών Οργανισμών. Τους οποίους ο τέως σύζυγος, όπως πληροφορούμαι, τους "έκλεισε το στόμα" προσφέροντάς τους διάφορες εκδουλεύσεις. Μετά από μια δύσκολη ζωή με τον πρώτο μου σύζυγο και δημιουργό των προβλημάτων μου, που διάρκεσε σχεδόν μια εικοσαετία, τελικά χώρισα το 1999. Παντρεύτηκα για δεύτερη φορά με έναν καλό άνθρωπο αγγλικής καταγωγής. Είναι πολύ δραστήριος και τίμιος, γνωστός σε πολύ κόσμο και σαν εθελοντής πυροσβέστης. Που προσφέρει δωρεάν υπηρεσίες όπου χρειαστεί, με δικό του όχημα εξοπλισμένο κατάλληλα. Στο χρεωμένο σπίτι μας, που διεκδικούν οι τράπεζες, μένουμε 6 άτομα. Εκείνος με τα δυο παιδιά του από τον προηγούμενο γάμο, εγώ με το γιο μου, αλλά και την πεντάχρονη κορούλα που αποκτήσαμε με τον δεύτερο σύζυγό μου. Με τόσο όμορφη οικογένεια δεν μπορώ να χαρώ. Να ηρεμήσω τουλάχιστον. Καταλαβαίνετε την απόγνωσή μου και το μαρτύριο της ζωής, μπροστά στην πραγματική αδυναμία μου, να εξοφλήσω το σύνολο, ή μέρος των χρεών που βαραίνουν το ακίνητο, εξ αιτίας του πρώην συζύγου μου. Ο οποίος δεν έχει την παραμικρή διάθεση ή ευαισθησία να πάρει τις ευθύνες του, έστω και για το παιδί του. Τελευταία, όταν κάποιος οικογενειακός φίλος τον πλησίασε πολιτισμένα, ζητώντας του να βρει ένα τρόπο να βοηθήσει οικονομικά το παιδί του, που είναι ένας θαυμάσιος μαθητής με προοπτικές να σπουδάσει και να γίνει ένας σωστός άνθρωπος, αυτός απάντησε: "Να κόψουν το λαιμό τους με τον κώλο της πότσας". Εν κατακλείδι, έχω ορκιστεί στα παιδιά μου πως θα καώ και θα κάψω το σπίτι που έκτισε ο παππούς μου και ο πατέρας μου με χίλιες στερήσεις, προτού το θέσουν σε πλειστηριασμό.


Η δική μου ιστορία
Σήμερα είναι η δική μου μέρα. Μέρα της γυναίκας. Της Κύπριας γυναίκας. Χρόνια τώρα πολεμώ να επιβιώσω, να αναγνωριστώ, να πω τον πόνο μου. Να με ακούσετε. Άδικα όμως.
Σήμερα σας γράφω την ιστορία μου. Ίσως κάποιοι τη διαβάσουν και μάθουν τι είναι ο Σύνδεσμος Χωρισμένων Γυναικών [γυναικών με ουκ ολίγα χρέη στη ράχη τους, λόγω εγγυήσεων των συζύγων τους].
Μοναχοκόρη καθώς ήμουνα, οι γονείς μου έκαμαν τα πάντα για το καλό μου. Με σπούδασαν στο εξωτερικό, με καλοπάντρεψαν, όπως πίστευαν, και με καλή προίκα. Ζούσα άνετα. Επιχειρηματίας ο σύζυγός μου, κατάστημα με είδη ενδύσεως η ίδια. Κάναμε τρία παιδιά. Προσπαθούσαμε για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας. Υποθήκες, πληρεξούσια, εγγυήσεις; Απόλυτη εμπιστοσύνη στο σύζυγό μου. Ήταν ο πατέρας των παιδιών μου και ο άνθρωπός μου, πώς να μην τον εμπιστευθώ; Ποτέ όμως δεν πίστευα ότι θα έμενα μόνη, με σχεδόν τρία εκατομμύρια λίρες χρέος στη ράχη μου, λόγω εγγυήσεων του συζύγου μου για τις επιχειρήσεις του. Τελείως ρακένδυτη, απροστάτευτη ακόμη και από την ιδίαν μου την πατρίδα. Τρεις στρατιώτες της έδωσα για να την υπηρετήσουν, εμένα όμως με αγνόησε τελείως. Επτά χρόνια πολεμούσα με τα παιδιά μου να εξοφλήσουμε αυτά τα χρέη. Γιατί ήταν και τα παιδιά εγγυητές του πατέρα τους...
Τα καταφέραμε στο τέλος γιατί πουλήθηκε όλη η γη του πατέρα μου. Όλα χάθηκαν. Ακόμη και το σπίτι μου το αγόρασα, για συναισθηματικούς λόγους, από τις τράπεζες, γιατί ήταν και αυτό υποθήκη.
Τα όνειρά μου έσβησαν όλα. Όνειρο και στόχος μου ήταν πλέον πώς θα γλιτώσω από τις τράπεζες.
Στα εξήντα μου χρόνια νιώθω ανασφάλεια και απροστάτευτη από το κράτος που ζω. Οι νόμοι του δεν με κατοχυρώνουν. Η χωρισμένη γυναίκα στην Κύπρο είναι στο περιθώριο. Παρηγοριά τα τρία μου παιδιά και τα δέκα μου εγγόνια.
Εύχομαι οι επόμενες γενεές να είναι πιο τυχερές από εμάς. Ελπίδα μας τώρα είναι η Ευρώπη.
Η ιστορία μου είναι από τις λίγες με αίσιο τέλος. Μάνες φυλακίζονται για χρέη των συζύγων τους, πατρικά σπίτια πωλούνται λόγω εγγυήσεων, παιδιά κουβαλούν χρέη των πατεράδων τους, προτού αρχίσουν τη δική τους ζωή. Πού είναι οι νόμοι της πολιτείας μου; Με διαβάσατε. Μερικούς ίσως σας άγγιξα στη ψυχή. Άλλοι να αδιαφορήσατε. Και άλλοι να με λυπηθήκατε, αυτό δεν το δέχομαι, τον προβληματισμό σας θέλω. Όμως με διαβάσατε, κάτι είναι και αυτό.
Σας ευχαριστώ ...
Τερέζα

Το έπαιζε "καταθλιπτικός"
H Σ.Χ., παρότι που έχει ταλαιπωρηθεί αφάνταστα στη ζωή της και ειδικά στα καλύτερά της χρόνια, κατάφερε να σταθεί στα πόδια της. Στήριγμά της, οι δύο πανέμορφες θυγατέρες της.
"Παντρεύτηκα μικρή. Αμέσως μετά το κολέγιο. Γεμάτη όνειρα και αισιοδοξία συμπορεύτηκα στις επιθυμίες του συζύγου μου για την επαγγελματική του ανέλιξη. Στις συνεχείς του αποτυχίες, από τη μεγαλομανία του, την επιπολαιότητα, την κακή διαχείριση και τον εγωισμό του, αποφασίζει να δημιουργήσει δικό του γραφείο πώλησης αυτοκινήτων. Και αυτό χωρίς τη θέλησή μου, προβλέποντας ότι αυτό το ρίσκο θα φέρει τον ίδιο και την οικογένειά του στην πιο δεινή κατάσταση. Τα χρέη ακυβέρνητα πια, αυτός βλέποντας πως κινδύνευε άμεσα δεν είχε, απ' ό,τι διαφάνηκε τώρα, άλλη επιλογή από του να παίξει ένα πολύ καλοστημένο παιγνίδι. 'Έπαθε' μελαγχολία και δεν μπορούσε να χειριστεί καμία υπόθεση από τις εκατοντάδες που μας "πολιορκούσαν". Αφού πείστηκα τότε πως υπέφερε, έκανα ό,τι ήταν δυνατό για να τον στηρίξω. Τότε αυτός μπαινόβγαινε στο Νοσοκομείο Λεμεσού (Ψυχιατρική Πτέρυγα) και αφού μάλιστα είχε πείσει τους πάντες πως τα οικονομικά προβλήματα τον οδήγησαν εκεί. Ξαφνικά ένοιωσα πως η ζωή μου και των δύο μου παιδιών ήτανε μια κόλαση. Με ψυχολογία στο μηδέν πάλευα (αν και πολλές φορές κατέρρεα) φτάνει να γινόταν αυτός καλά. Οι χρεώστες του κάπου πείστηκαν ότι ήταν άρρωστος, κάπου ένοιωθα ότι με λυπούνταν, σταμάτησαν να τον κυνηγούν. Σ' αυτή τη φάση ο πρώην μου ...άρχισε να βρίσκει τα νερά του. Να επαναδραστηριοποιείται στον χώρο που ήταν παλιά αλλά και συνάμα να συμπεριφέρεται σε εμένα και στα παιδιά του πολύ παράξενα. Μετακόμισε στον υπόγειο χώρο του σπιτιού για να ζει και να κινείται ανενόχλητος. Έγινε της μπιραρίας και έλεγε πως πήγαινε εκεί για να εντοπίσει πελάτες. Τα ψέματα του διαδεχόταν το ένα το άλλο. Απέφευγε να με βλέπει για να κρύβει την εξωσυζυγική του σχέση με αλλοδαπή που γνώρισε σε καμπαρέ. Κάθε φορά που ζητούσα εξηγήσεις "γινόταν τρελός" και έσπαζε το καθετί που έβρισκε μπροστά του. Ανακάλυπτα τότε υπέρογκους λογαριασμούς κινητού τηλεφώνου, ακριβές κολόνιες, ρούχα καινούργια κρυμμένα στο καπό του αυτοκινήτου. Κι η άμυνά του να εκτοξεύει συνεχώς ψεύτικες κατηγορίες εναντίον μου σε συγγενείς και φίλους. Ήταν το ευχαριστώ για τη συμπαράστασή μου την "εποχή της κατάθλιψης". Αρρώστησα από το μεγάλο "γιατί" που μου τρυπούσε τα σωθικά μου από την αχαριστία του. Έφυγε από το σπίτι, αλλά όλοι έμαθαν απ' τον ίδιο ...πως δήθεν τον έδιωξα. Τώρα διάγει σπάταλο βίο σε πολυτελή ενοικιαζόμενη οικία, μετά της αλλοδαπής συντρόφου του. Κληρονόμημα κι ενθύμιο, που άφησε σε μένα και στα παιδιά μας, τα χρέη από τα δάνεια που υπέγραφα για να ορθοποδήσει και τις πάμπολλες πλαστογραφημένες, με την "υπογραφή" μου, εγγυήσεις. Τι κι αν τον καταγγέλλω; Οι διάφοροι τραπεζιτικοί οργανισμοί σε καμία ενέργεια δεν έχουν προβεί, παρά μόνο, απίστευτο αλλά αληθινό, κάποιες τράπεζες τον προσκαλούν και σε πάρτι που διοργανώνουν για τους πελάτες τους! Ταυτόχρονα με επιστολές τους ενημερώνουν το δικηγόρο μου ότι θα λάβουν όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα εναντίον μου, ως εγγυήτριά του".


"Καλός πατέρας που δεν νοιάστηκε πώς νιώθουν τα παιδιά του; Στην ευαίσθητη ηλικία της εφηβείας; Καλός πατέρας όταν παράτησε τα παιδιά του, μόλις η μεγάλη του θυγατέρα θα πήγαινε για σπουδές; Γκρέμισε τον κόσμο τους για να ζει αυτός και η ερωμένη του σαν έφηβοι; Καλός πατέρας όταν για τον εαυτούλη του και την ερωμένη του νοικιάζει πολυτελές σπίτι, ενώ το σπίτι των παιδιών του το χρέωσε και το άφησε σε καταναγκαστική πώληση;"
Σ.Χ.


ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΟΛΙΤΗΣ - 09/03/2009, Σελίδα: 16